European Green Woodpecker

The European green woodpecker is a member of the woodpecker family Picidae. There are four subspecies and it occurs in most parts of Europe and in western Asia. All have green upperparts, paler yellowish underparts, a red crown and moustachial stripe which has a red centre in males but is all black in females.
The European green woodpecker spends much of its time feeding on ants on the ground and does not often ‘drum’ on trees like other woodpecker species. It is a shy bird but usually draws attention with its loud calls. A nest hole is excavated in a tree; four to six eggs are laid which hatch after 19–20 days.
The European green woodpecker measures 30–36 cm in length with a 45–51 cm wingspan. Although the European green woodpecker is shy and wary, it is usually its loud calls, known as yaffling, which first draw attention. It ‘drums’ rarely (a soft, fast roll), but often gives a noisy kyü-kyü-kyück while flying. The song is a loud series of 10-18 ‘klü’ sounds which gets slightly faster towards the end and falls slightly in pitch. The female makes a thinner pü-pü-pü-pü-pü-pü-pü. 
 It can be distinguished from the similar, but smaller, grey-headed woodpecker by its yellowish, not grey, underparts, and the black lores and facial ‘mask’. In Europe, its green upperparts and yellow rump can lead to confusion with the grey-headed woodpecker or possibly the female golden oriole, though the latter is smaller and more slender with narrower wings and longer tail. 

Red-billed Leiothrix

The red-billed leiothrix is a member of the family Leiothrichidae, native to southern China and the Himalayas. Adults have bright red bills and a dull yellow ring around their eyes. Their backs are dull olive green, and they have a bright yellow-orange throat with a yellow chin; females are somewhat duller than males, and juveniles have black bills. It has also been introduced in various parts of the world, with small populations of escapees having existed in Japan since the 1980s. 
The leiothrix is about six inches in length, generally olive green, and has a yellow throat with orange shading on the breast. It also has a dull yellowish ring around the eye that extends to the beak. The edges of the wing feathers are brightly colored with yellow, orange, red and black and the forked tail is olive brown and blackish at the tip. The cheeks and side of the neck are a bluish gray color. The female is a lot paler than the male and lacks the red patch on the wings. It doesn’t fly frequently, except in open habitats. This bird is very active and an excellent singer but very secretive and difficult to see.

Indian Pitta

The Indian pitta is a passerine bird native to the Indian subcontinent. The name pitta comes from the Telugu word meaning “small bird”. It inhabits scrub jungle, deciduous and dense evergreen forest. It breeds in the forests of the Himalayas, hills of central and western India, and migrates to other parts of the peninsula in winter. Although very colourful, it is usually shy and hidden in the undergrowth where it picks insects on the forest floor. It has a distinctive two note whistling call which is heard at dawn and dusk. 
The Indian pitta is a small stubby-tailed bird that is mostly seen on the floor of forests or under dense undergrowth, foraging on insects in leaf litter. It has long, strong legs, a very short tail and stout bill, with a buff coloured crown stripe, black coronal stripes, a thick black eye stripe and white throat and neck. The upperparts are green, with a blue tail, the underparts buff, with bright red on the lower belly and vent. 
It is more often heard than seen and has a distinctive loud two-note whistle wheeet-tieu or wieet-pyou or sometimes, a triple note hh-wit-wiyu. They have a habit of calling once or twice, often with neighbouring individuals joining in, at dawn or dusk leading to their common name of “Six-O-Clock” bird in Tamil. When calling the head is thrown back and the bill is pointed upwards. 
Indian pittas breed mainly in the Himalayan foothills from the Margalla hills northern Pakistan in the west to at least Nepal and possibly up to Sikkim in the east. They also breed in the hills of central India and in the Western Ghats south to Karnataka. They migrate to all parts of peninsular India and Sri Lanka in winter. Exhausted birds may turn up inside homes. They are rare in the drier regions of India.

Lesser Yellownape

The lesser yellownape is a type of woodpecker which is a widespread and often common breeder in tropical and sub-tropical Asia, primarily the Indian subcontinent and Southeast Asia. It ranges from India, Bhutan, Nepal, Bangladesh and Sri Lanka eastwards to Thailand, Burma, Cambodia, Laos, Indonesia, Malaysia and Vietnam. 
This is a jungle species which nests in a tree hole, laying two to four white eggs. Like other woodpeckers, this species has a straight pointed bill, a stiff tail to provide support against tree trunks, and “yoked” feet, with two toes pointing forward, and two backward. The long tongue can be darted forward to capture insects.
The lesser yellownape is a largish species at 27 cm in length. It has a typical woodpecker shape. The upperparts are green apart from the bright yellow tufted nape. The neck and breast are green and the belly is whitish, finely barred with green. The rump and tail are blackish.
The adult male lesser yellownape has a green head with a white throat. He has red markings above the eye and above the nape, and red moustachial stripes. Females have only a red patch above the ear coverts. Young birds are like the female, but duller. 

ഹിമാലയന്‍ മൊണാല്‍ (Himalayan Monal)

മയിലിനെ പോലെ മനോഹരമായ ഒരു ചെറിയ പക്ഷിയാണ് ഹിമാലയന്‍ മൊണാല്‍. ഇംപീയന്‍ മൊണാല്‍, ഇംപീയന്‍ ഫെസെന്റ് എന്നീ പേരുകളിലും ഈ പക്ഷി അറിയപ്പെടുന്നു. ഫെസെന്റ് കുടുംബത്തിലെ Lophophorus ജീനസ്സില്‍ പെടുന്ന ഈ പക്ഷിയുടെ ശാസ്ത്രീയനാമം ലോഫോഫോറസ് ഇംപീജാനസ് (Lophophorus impejanus ) എന്നാണ്. സാധാരണയായി ഹിമാലയന്‍ പര്‍വ്വതപ്രദേശത്താണ് ഹിമാലയന്‍ മൊണാലിനെ കാണപ്പെടുന്നത്. നേപ്പാളിന്റെ ദേശീയപക്ഷിയും, ഉത്തരാഖണ്ഡിന്റെ സംസ്ഥാനപക്ഷിയുമാണ് ഹിമാലയന്‍ മൊണാല്‍. മയിലിനേതു പോലെതന്നെ ഹിമാലയന്‍ മൊണാലുകളില്‍ ആണ്‍പക്ഷികള്‍ക്കാണ് സൗന്ദര്യം. ആണ്‍പക്ഷികള്‍ക്ക് തിളങ്ങുന്ന നീലനിറവും പെണ്‍പക്ഷികള്‍ക്ക് തവിട്ടു നിറവുമാണ്.സ്വാഭാവികമായി ഹിമാലയന്‍ പ്രദേശത്താണ് ഈ പക്ഷികള്‍ അധിവസിക്കുന്നത്. കിഴക്കന്‍ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനില്‍ നിന്നും ആരംഭിച്ച് കാശ്മീര്‍ വഴി തിബറ്റ്, ബൂട്ടാന്‍ വരെയുള്ള പ്രദേശത്ത് ഇവയെ കണ്ടുവരുന്നു. ഇന്ത്യയില്‍ കാശ്മീര്‍, ഹിമാചല്‍, ഉത്തരാഖണ്ഡ്, സിക്കിം, അരുണാചല്‍ എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെല്ലാം ഈ പക്ഷികളുണ്ട്. തുറന്ന പുല്‍മേടുകളോ ഓക് വൃക്ഷവനങ്ങളോ ആണ് ഇവര്‍ വസിക്കാന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.
ഹിമാലയന്‍ മൊണാലുകളുടെ ശരാശരി നീളം 70രാ ആണ്. അവയില്‍ ആണ്‍പക്ഷികള്‍ക്ക് 1980 2380 ഗ്രാമും ഭാരമുണ്ടായിരിക്കും. പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ ആണ്‍പക്ഷികള്‍ക്ക് തലയില്‍ നീളമുള്ള പൂവും ശരീരത്തില്‍ ബഹുവര്‍ണ്ണ തൂവലുകളും ഉണ്ടാകും. എന്നാല്‍ പെണ്‍പക്ഷികള്‍ കാഴ്ചയില്‍ അത്ര ആകര്‍ഷകമല്ല. കറുപ്പും കടുത്ത തവിട്ടും പലര്‍ന്ന തൂവലുകളാണിവയ്ക്ക്. തിളങ്ങുന്ന പച്ചവര്‍ണ്ണത്തിലുള്ള തൊപ്പിയാണ് ആണ്‍പക്ഷികളുടെ ഒരു പ്രത്യേകത. നീല, പച്ച, കറുപ്പ്, മഞ്ഞ, തവിട്ട്, ചുവപ്പ് എന്നീ നിറങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതാണ് ആണ്‍പക്ഷികളുടെ ശരീരം.നിലത്ത് നടന്നാണ് ഈ പക്ഷികള്‍ ഇരതേടുന്നത്. അത്യാവശ്യം പറക്കുകയും ചെയ്യും. വളരെ വേഗത്തില്‍ ഓടാന്‍ കഴിയുന്ന ഈ പക്ഷി ധാന്യങ്ങള്‍, ചെറുജീവികള്‍, ഷഡ്പദങ്ങള്‍ എന്നിവയെ എല്ലാം ഭക്ഷണമാക്കാറുണ്ട്.

ഇരട്ടത്തലച്ചി (Red-whiskered Bulbul)

നാട്ടുബുള്‍ബുളുകളുടെ വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍പെടുന്ന പക്ഷിയാണ് ഇരട്ടത്തലച്ചി. കേരളത്തില്‍ കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്ന ബുള്‍ബുള്‍ ഇരട്ടത്തലച്ചി ആണ്. ദേഹത്തിന്റെ മുകള്‍ഭാഗമെല്ലാം കടും തവിട്ടു നിറം. അടിഭാഗം വെള്ള, തലയില്‍ കറുത്ത ഒരു ശിഖ, കവിളില്‍ കണ്ണിനു തൊട്ടുതാഴെ ഒരു ചുവന്നപൊട്ടും അതിനു താഴെ ഒരു വെളുത്ത പൊട്ടും, കഴുത്തിനുതാഴെ  മാറിനു കുറുകെ മാല പോലെ തവിട്ടുനിറം. വളര്‍ച്ചയെത്താത്ത കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് കവിളിലെ ചുവന്നപൊട്ടു കാണാറില്ല. പലതരം ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിക്കാറുണ്ട്.
ഇണകളായും ചെറു കൂട്ടങ്ങളായും കാണപ്പെടുന്നു. പഴങ്ങളും ചെറുകീടങ്ങളും ആഹാരം.
ജനുവരിമുതല്‍ ഒക്ടോബര്‍ വരെയാണ് പ്രജനനകാലം. ചെറിയ പൊന്തകളില്‍ കോപ്പയുടെ ആകൃതിയില്‍ കൂടു പണിയുന്നു. വീട്ടിനകത്തും ഇവ കൂടു പണിയാറുണ്ട്. ഇത്തരം കൂടുകള്‍ മനുഷ്യര്‍ പരിശോധിക്കുന്നതില്‍ ഇവ വലിയ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാറില്ല. മനുഷ്യ സാമിപ്യം കുടുതല്‍ സുരക്ഷിതത്വം നല്‍കുന്നു എന്ന മട്ടിലാണിവയുടെ പെരുമാറ്റം. നാല് - അഞ്ചു മുട്ടകളാണ് സാധാരണ ഇടാറ്. പമ്പരത്തിന്റെ ആകൃതിയില്‍ നല്ല കുങ്കുമ വര്‍ണ്ണത്തിലുള്ള അനവധി കുത്തുകളോടു കൂടിയതാണ് മുട്ടകള്‍. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് പതിനാലു ദിവസം പ്രായമായാല്‍ തള്ളപ്പക്ഷികള്‍ കൂട്ടിലേക്ക് തീറ്റയുമായി പോകുന്നതു നിര്‍ത്തും. പിന്നീട് തീറ്റയുമായി വന്ന് കൂടിനടുത്തുള്ള മരച്ചില്ലയില്‍ ഇരുന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കുഞ്ഞുങ്ങളെ വിളിക്കാറാണ് ചെയ്യുക. ഈ വിളികേട്ട് കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി വന്നില്ലങ്കില്‍ അവ കൂടുതല്‍ കൂടിനടുത്തേക്കു ചെന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കും അപ്പോള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി വന്നാലും തീറ്റ കൊടുക്കാതെ കുറച്ചു കൂടെ അകലെയുള്ള മരച്ചില്ലയിലേക്ക് പറന്നു പോകും. രണ്ടോ മുന്നോ പ്രാവശ്യം ഇങ്ങനെ അടുത്ത ചില്ലയിലേക്കു മാറിയിരുന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നീട് തെങ്ങുപോലെ  കൂടുതല്‍ ഉയരമുള്ള മാറിയിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. ഇങ്ങനെ അഞ്ചോ ആറോ പ്രാവശ്യം മാറിയിരുന്നതിനു ശേഷം മാത്രമേ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കു തീറ്റ കൊടുക്കൂ. ഇത് കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കുള്ള പറക്കല്‍ പരിശീലനം കൂടിയാണ്. തീറ്റകൊടുത്തു കഴിഞ്ഞ് തള്ള പക്ഷികള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി ആകാശത്തേക്കു പറന്നു പോകും.

മഞ്ഞക്കറുപ്പന്‍ (Black –Hooded Oriole)

കേരളത്തില്‍ മഞ്ഞക്കിളികളില്‍പെട്ട ഒന്നാണ് മഞ്ഞക്കറുപ്പന്‍. നിറപ്പകിട്ടുകൊണ്ട് ആരെയും ആകര്‍ഷിക്കുന്ന ഈ പക്ഷികള്‍ പ്രജനനകാലത്ത് വളരെ മധുരമായ ശബ്ദത്തില്‍ പാടുകയും ചെയ്യും. കേരളത്തില്‍ തന്നെ വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ താമസിക്കുകയും ഇവിടെത്തന്നെ പ്രജനനം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. സമതലപ്രദേശങ്ങളില്‍ ധാരാളം മരങ്ങള്‍ ഉള്ളിടത്താണ് ഇവ കൂടുതലായും വിഹരിക്കുന്നത്. ആഫ്രിക്കമുതല്‍ ഏഷ്യാഭൂഖണ്ഡം വരെ കാണപ്പെടുന്നു. പ്രധാനനിറം വളരെ ശോഭയുള്ള മഞ്ഞയാണ്. എന്നാല്‍ തല, താടി, തൊണ്ട, കഴുത്ത്, മാറിടം എന്നിവിടങ്ങളിലെല്ലാം ഒട്ടാകെ കറുപ്പ് നിറമായിരിക്കും. കൊക്ക് ചുവപ്പ് കലര്‍ന്ന പിങ്ക് നിറമാണ്. കണ്ണുകള്‍ ചുവന്നതും മധ്യത്തില്‍ കറുത്ത പുള്ളിയുമുണ്ടായിരിക്കും. പൂവനും പിടയും കാഴ്ചയ്ക്ക് ഒരുപോലെയായിരിക്കും. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ താടി, തൊണ്ട, മാറിടം എന്നിവടങ്ങളില്‍ അനവധി വെള്ളവരകള്‍ കാണാം. കൊക്ക് ചുവപ്പിനു പകരം കറുത്തനിറം തന്നെയാണ്.വനവും വളര്‍ത്തുകാടും വളപ്പുകളുമെല്ലാം മഞ്ഞക്കറുപ്പിനു പറ്റിയ താവളങ്ങള്‍ ആണ്്. എന്നാല്‍ മലകളില്‍ വളരെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ഇവയെ കാണാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. എങ്കിലും അപൂര്‍വ്വമായി ഇവ വളരെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറക്കാറുമുണ്ട്. അല്പം വലിയ ഇലകള്‍ ഉള്ള മരങ്ങളാണ് ഇവയ്ക്ക് പഥ്യം.

കടപ്പാട്: മലയാള മനോരമ 21/10/2019