വിറയന്‍ പുള്ള് (Common Kestrel)

പരുന്തുകളുടെ വര്‍ഗത്തില്‍പ്പെട്ട പക്ഷിയാണ് വിറയന്‍പുള്ള്. വിറയന്‍ പുള്ളിന് Common Kestrel , European Kestrel, Eurasian Kestrel, Old World Kestrel എന്നൊക്കെ പേരുകളുണ്ട്. ഇവ ഒരു ഇരപിടിയന്‍ പക്ഷിയാണ്. യൂറോപ്പ്, ഏഷ്യ, ആഫ്രിക്ക എന്നിവിടങ്ങളില്‍ പരക്കെ കാണുന്ന അരിപ്രാവിനോളം വലിപ്പമുണ്ട് ഇവയ്ക്ക്. വീതി കുറഞ്ഞതും അറ്റം കൂര്‍ത്തതുമായ നീണ്ട ചിറകുകള്‍, തുമ്പില്‍ വെള്ളയും അതിനു തൊട്ടു മുകളില്‍ കറുപ്പും കരകള്‍ ഉള്ള നീണ്ടതും ചാരനിറമുള്ളതുമായ വാല്‍, തലയും പിന്‍ കവുത്തും ചാര നിറം. പുറവും ചിറകുകളും ഇഷ്ടികയുടെ നിറം. ഈ ഭാഗത്തെല്ലാം കുറെ കറുത്തതും വലിയതുമായ പുള്ളികള്‍ കാണാം. ദേഹത്തിന്റെ  അടിവശം നേര്‍ത്ത ചെമ്പിച്ച തവിട്ടുനിറം. അവിടെയും ധാരാളം കറുത്ത പുള്ളികളുണ്ട്. പെണ്‍പക്ഷിയുടെ തലയും വാലും ചാരനിറമല്ല. ചെമ്പിച്ച തവിട്ടുനിറം തന്നെയാണ്. വാലില്‍ ഉടനീളം കറുത്ത പട്ടകള്‍ കാണും. പിട ആണിനെ അപേക്ഷിച്ച് സാമാന്യം വലുതാണ്. മുകള്‍വശത്ത് കറുത്ത പുള്ളികളോടു കൂടിയ ഇളം തവിട്ട്‌നിറം. അടിവശം കറുപ്പുവരകളോടുകൂടിയ മങ്ങിയ നിറം. കാലും കണ്ണിനു ചുറ്റുമുള്ള വളയവും നല്ല മഞ്ഞ നിറം. നഖങ്ങളും കൊക്കും കണ്ണും ഇരുണ്ടനിറം.
ആഹാരം തേടിക്കൊണ്ട് പറക്കുമ്പോള്‍ കൂടെക്കൂടെ തുരുതുരെ ചിറകുവിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരേസ്ഥലത്ത് തന്നെ കാറ്റ് ചവുട്ടി നില്‍ക്കുന്ന സ്വഭാവത്തിന് പേരുകേട്ടതാണ് ഈ പക്ഷി. ഉയര്‍ന്ന പ്രദേശങ്ങളില്‍ ഇരുന്ന് ചുറ്റും നോക്കുകയും ഇരയെക്കണ്ടാല്‍ അതിവേഗം പറന്ന് റാഞ്ചിയെടുക്കുന്നതും ഇവയുടെ രീതിയാണ്. പലപ്പോഴും ഉയരെ വട്ടമിട്ടുപറന്നും ഇവ ഇരതേടാറുണ്ട്. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോഴാണ് കൂടെക്കൂടെ ഇവ കാറ്റ് ചവുട്ടിനില്‍ക്കുക. തത്സമയത്ത് താഴെ ഇരയുണ്ടെന്നു കണ്ടാല്‍ പെട്ടെന്നു ചിറക്പ്പൂട്ടി കല്ല് വീഴുന്നതുപോലെ താഴോട്ടിറങ്ങും. അതിനിടയ്ക്ക് ഇര നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നു കണ്ടാല്‍ വീണ്ടും പറന്നു പൊങ്ങി കുറെദൂരം പോയശേഷം കാറ്റ് ചവുട്ടിനിന്ന് തറപരിശോധിച്ചു തുടങ്ങും. ചെറു പ്രാണികളാണ് ഇവയുടെ പ്രധാന ആഹാരം. ഈ ചെറു ജീവികള്‍ അധികവും തുറന്ന പറമ്പുകളിലും പുല്‍ മേടുകളിലും ജീവിക്കുന്നതിനാല്‍ വിറയന്‍പുള്ളിനെയും ആ സ്ഥലങ്ങളിലാണ് കാണുക.

കറുപ്പന്‍ തേന്‍ കിളി (Purple Sunbird)

നീണ്ടു കൂര്‍ത്തതും തീരെ വണ്ണമില്ലാത്തതും ഏറെക്കുറെ വളഞ്ഞതുമായ കൊക്കുകളുള്ള കറുപ്പന്‍ തേന്‍ കിളിയെ നാട്ടുവരമ്പത്തും പട്ടണങ്ങളിലൂം ധാരാളം കാണാം. പൂക്കള്‍ ഉള്ള ചെടികളും മരങ്ങളും വേണമെന്നേ ഉള്ളൂ.
പൂവന്മാര്‍ക്ക് കമനീയമായ വര്‍ണ്ണശോഭയുണ്ടായിരിക്കും. പിടപക്ഷികള്‍ മങ്ങിയ നിറത്തിലായിരിക്കും. പൂവന് സന്താനോല്‍പ്പാദനകാലത്ത് ആകെ തിളങ്ങുന്ന കറുപ്പാണ്. മറ്റു കാലങ്ങളില്‍ നെറ്റി മുതല്‍ വാലുവരെ മങ്ങിയ കറുപ്പും അടിഭാഗങ്ങള്‍ മുഷിഞ്ഞ വെള്ളനിറവുമായിരിക്കും. താടിയില്‍ നിന്ന് ഉദരം വരെ നീണ്ടുപോകുന്ന ഒരു കറുത്ത പട്ടയുണ്ടായിരിക്കും. പിടയ്ക്കു ഏതു കാലത്തും ഉപരിഭാഗമെല്ലാം പച്ചഛായയുള്ള ഇരുണ്ട തവിട്ടു നിറവും അടിഭാഗമെല്ലാം നേരിയ മഞ്ഞയുമാണ്.
മറ്റു തേന്‍ കിളികളെ പോലെ തന്നെ ആണ് കറുപ്പന്‍ തേന്‍കിളികളുടെയും ആഹാരരീതി. നീണ്ട കൊക്കും അതിലും നീളമുള്ള നാക്കുമുള്ള കറുപ്പന്‍ തേന്‍കിളികളുടെ പ്രധാന ആഹാരം പൂന്തേനാണ്. എങ്കിലും മറ്റു കിളികളെ പോലെ ചെറിയ പാറ്റകളെയും പുഴുക്കളെയും മറ്റും പതിവായി തിന്നാറുണ്ട്.
എല്ലാ തേന്‍കിളികളുടേയും കൂടുകള്‍ ഏറെക്കുറെ ഒരുപോലിരിക്കും. നാരുകളും വേരുകളും മാറാലകൊണ്ട് ബന്ധിച്ചു പുറത്തു കരിയിലകഷ്ണങ്ങളും എട്ടുകാലികളുടെ മുട്ടസഞ്ചികളും ചിലതരം പുഴുക്കളുടെ കാഷ്ടവും മറ്റും പിടിപ്പിച്ചാണ് കൂടുണ്ടാക്കുക. അതിനുള്ളില്‍ മുട്ടകള്‍ക്കും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും കിടക്കുവാന്‍ പഞ്ഞിയും അപ്പുപ്പന്‍താടിയും കൊണ്ട് ഒരു മെത്തയും പണിയും. വല്ല ചെടിയുടെയും ശാഖാഗ്രത്തില്‍ ആയിരിക്കും കൂടു തൂക്കിയിടുക. പല കൂടുകളും തറയില്‍ നിന്ന് നാലഞ്ചടി പൊക്കത്തില്‍ ആയിരിക്കും കാണപ്പെടുക. പക്ഷേ കരിയിലകഷ്ണങ്ങളും മറ്റും കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ കൂട് കണ്ടാല്‍ അത് ഒരുകൂട്ടം ഉണക്കിലകള്‍ ആണെന്നെ തോന്നൂ. അടുത്ത് ചെന്ന് നോക്കിയാല്‍ ഒരു വശത്ത് മുകളിലായി ചെറിയ ഒരു പ്രവേശനദ്വാരവും കാണാം. ഈ ദ്വാരത്തിനു മുകളിലായി ചെറിയൊരു പടിപ്പുരയും മിക്ക കൂടുകള്‍ക്കും ഉണ്ടായിരിക്കും. തേന്‍കിളികള്‍ക്കിടയില്‍ കൂടുകൂട്ടുന്നതും മുട്ടകള്‍ക്ക് മീതെ അടയിരിക്കുന്നതും പിടപ്പക്ഷികളുടെ കുത്തകയാണ്. മുട്ടകള്‍ വിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാല്‍ പൂവന്മാര്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ തീറ്റുന്നതിനു സഹായിക്കും.
പലസസ്യങ്ങളുടെയും പരാഗവിതരണത്തില്‍ മറ്റു തേന്‍കിളികളെപ്പോലെ തന്നെ കറുപ്പന്‍ തേന്‍കിളികള്‍ക്കും ഗണ്യമായ പങ്കുണ്ട്. മാത്രമല്ല സസ്യശത്രുക്കള്‍ ആയ പലതരം കൃമികളെയും പുഴുക്കളെയും പിടിച്ചു തിന്നും ഈ പക്ഷികള്‍ നമുക്ക് വളരെ ഉപകാരം ചെയ്യുന്നു.

Glossy Ibis

The glossy ibis is a wading bird in the ibis family Threskiornithidae. The scientific name derives from Ancient Greek plegados and Latin, falcis, both meaning “sickle” and referring to the distinctive shape of the bill.
This is the most widespread ibis species, breeding in scattered sites in warm regions of Europe, Asia, Africa, Australia, and the Atlantic and Caribbean regions of the Americas. It is thought to have originated in the Old World and spread naturally from Africa to northern South America in the 19th century, from where it spread to North America. The glossy ibis was first found in the New World in 1817 (New Jersey). 
Glossy ibises feed in very shallow water and nest in freshwater or brackish wetlands with tall dense stands of emergent vegetation such as reeds, papyrus or rushes) and low trees or bushes. They show a preference for marshes at the margins of lakes and rivers but can also be found at lagoons, flood-plains, wet meadows, swamps, reservoirs, sewage ponds, paddies and irrigated farmland. It is less commonly found in coastal locations such as estuaries, deltas, salt marshes and coastal lagoons. Preferred roosting sites are normally in large trees which may be distant from the feeding areas.
The diet of the glossy ibis is variable according to the season and is very dependent on what is available. Prey includes adult and larval insects such as aquatic beetles, dragonflies, damselflies, grasshoppers, crickets, flies and caddisflies, Annelida including leeches, molluscs (e.g. snails and mussels), crustaceans (e.g. crabs and crayfish) and occasionally fish, amphibians, lizards, small snakes and nestling birds.
Breeding adults have reddish-brown bodies and shiny bottle-green wings. Non-breeders and juveniles have duller bodies. This species has a brownish bill, dark facial skin bordered above and below in blue-gray (non-breeding) to cobalt blue (breeding), and red-brown legs. Unlike herons, ibises fly with necks outstretched, their flight being graceful and often in V formation. It also has shiny feathers.
Sounds made by this rather quiet ibis include a variety of croaks and grunts, including a hoarse grrrr made when breeding.

Capped Heron

An attractive heron, if slightly odd in appearance, the Capped Heron is a resident of South American forested swamps, river courses and small pools.  Although it seems adaptable to any habitat with water and has a wide distribution, it usually occurs only at low densities.  Often seen flying along rivers or feeding in pools, the Capped Heron can be conspicuous, and easily is identified by its silvery white body plumage, black cap and striking blue face. In flight, it is best distinguished from other white herons by its small size and rapid, choppy flight style. The sole member of the genus Pilherodius, the Capped Heron is superficially simlar to the night-herons, but does not share their nocturnal feeding habits nor their distinctive juvenile plumage.
As other herons, the Capped Heron feeds mainly on fish, but very small fish less than 5 cm long. It also catches aquatic insects and amphibians.
It feeds by day, standing motionless in shallow water, or walking slowly along the water edge in ponds, streams and pools. The prey is caught with the bill, sometimes impaled by jabbing.
The heron turns the head from side to side, watching for prey. Then, it crouches very slowly and holds the neck to catch the fish.  
Capped Heron usually feeds alone, but it may occasionally feed with other herons’ species in loose groups.
It frequently moves, flying off 100 metres or so to new feeding area.
This species is wary and quick to flush. It may be seen in small groups of up to 12 birds in swampy wooded areas, and they may roost in open bare trees.

Great Blue Heron

The familiar Great Blue Heron is the largest heron in North America. It is a large bird, with a slate-gray body, chestnut and black accents, and very long legs and neck. In flight, it looks enormous, with a six-foot wingspan. Adults sport a shaggy ruff at the base of their necks. A black eyebrow extends back to black plumes emerging from the head. In flight, a Great Blue Heron typically holds its head in toward its body with its neck bent.
Adaptable and widespread, the Great Blue Heron is found in a wide variety of habitats. When feeding, it is usually seen in slow-moving or calm salt, fresh, or brackish water. Great Blue Herons inhabit sheltered, shallow bays and inlets, sloughs, marshes, wet meadows, shores of lakes, and rivers. Nesting colonies are typically found in mature forests, on islands, or near mudflats, and do best when they are free of human disturbance and have foraging areas close by.
Great Blue Herons are often seen flying high overhead with slow wing-beats. When foraging, they stand silently along riverbanks, lake shores, or in wet meadows, waiting for prey to come by, which they then strike with their bills. They will also stalk prey slowly and deliberately. Although they hunt predominantly by day, they may also be active at night. Fish, amphibians, reptiles, invertebrates, small mammals, and even other birds are all potential prey of the Great Blue Heron. 
Great Blue Herons usually breed in colonies containing a few to several hundred pairs. Isolated pair-breeding is rare. Nest building begins in February when a male chooses a nesting territory and displays to attract a female. The nest is usually situated high up in a tree. The male gathers sticks for the female who fashions them into a platform nest lined with small twigs, bark strips, and conifer needles. Both parents incubate the 3-5 eggs for 25-29 days. Both parents regurgitate food for the young. The young can first fly at about 60 days old, although they continue to return to the nest and are fed by the adults for another few weeks. Pair bonds only last for the nesting season, and adults form new bonds each year.

Hawfinch

Hawfinch is the biggest bird of the Fringillidae Family. This bird has distinctive heavy silhouette with its “huge” bill and head, and short neck and tail. On the upperparts, the adult male has dark brown mantle and pale buff rump. The upperwing shows conspicuous white wing patches. The flight feathers are black, and the blue primaries have flared tips. This fact is unique in Fringillidae, but maybe they are used in courtship displays.
The underparts are pale pinkish brown. Vent and undertail coverts are white.
On the head, crown, nape and cheeks are buff. The head top is darker. Rear and sides of the neck are pale grey. We can see a black rounded bib. Lores are black. The huge bill is triangular. In breeding plumage, it is blue-black, with bluish-grey base. In winter, the bill is horn-coloured. Eyes are pinkish-brown. Legs and feet are pink.
Female resembles male, but she is duller. She has slaty-grey patch on the secondary feathers. The black bib is slightly smaller than in male. The juvenile has pale greyish-yellow breast, and the underparts are mottled black. It lacks the black bib. Its bill is pale yellowish. The young male shows some black at the base of the bill. Underparts are darker than in adults.
The song is a quiet whistling sound interspersed with call notes, rather guttural, without any musical notes “tchi-tchi…ter-ui-ui”. Hawfinch feeds mainly on seeds taken on the ground or directly from the trees. It catches insects during summer, in order to feed its young. But the Hawfinch is mainly known for feeding the seeds extracted from thick stones, such as olives or cherries. It is able to crack open the shells, thanks to its massive bill and head. The skull is adapted to this feeding behaviour, allowing the strong muscles to manage this work.
https://youtu.be/4o3E5SLrghQ (Hawfinch)

ആഴക്കടലിലെ അദ്ഭുതങ്ങള്‍ (നോവല്‍) - ഭാഗം_6